Fred ten Tusscher
De
trefzekere schilderijen van Fred ten Tusscher
Trefzekerheid. De rake toets van het penseel.
De doelgerichte veeg van het paletmes. Het lijkt bij
Fred ten Tusscher aan aangeboren talent dat,
gecombineerd met een fascinatie voor de anatomie
van mens en dier, samensmelt in trefzekere doeken
in afgewogen kleurstellingen.
Vanuit een heilig geloof in de kracht van zelfontwikkeling (hij weigerde
op 20-jarige leeftijd al beleefd
een studiebeurs voor de kunstacademie) zijn een
potlood een schetsblok al vanaf Fred’s 14e jaar vanzelfsprekend en
onmisbaar gezelschap. Kijken,
tekenen, registreren zit hem in het bloed.
Fred sluit zich dan ook als jongeling al snel aan bij
de Almelose kunstenaarsgroep Indigo en exposeert
in Haarlem, ‘s-Hertogenbosch en de Almelose
partnerstad Preston in Groot-Brittannië.
Als 20-jarige gaat hij lesgeven in het Almelose
Kreatief Centrum en een carričre in de kunst lijkt
uitgestippeld.
Een uitstapje van 40 jaar
Het lot beschikte echter anders. Met trefzekerheid kon je immers ook
doelgroepen raken en commerciële boodschappen voor het voetlicht
brengen. Dus Fred maakte een uitstapje naar de reclamewereld. Een
uitstapje dat bijna 40 jaar zou duren. Schildersezel en palet werden
niet in de kelder opgeborgen, maar de intensiteit van de beginperiode
maakte wel plaats voor een nieuwe passie: de reclame. Hij leverde
bijvoorbeeld een wezenlijke bijdrage aan de groei en bloei van een groot
reclamebureau in het oosten van het land, dat begin jaren tachtig
overging in Amerikaanse handen. Voor Fred reden om samen met zijn
copywriter/partner een eigen reclamebureau te beginnen: Future. Een
toekomst van korte duur, want de Nederlandse en Amerikaanse
aandeelhouders van Ayer vroegen het tweetal om terug te keren en het
inmiddels 45 mensen grote bureau met vestigingen in Deventer en
Amstelveen te gaan leiden. Na vijf jaar begonnen Fred en zijn tekstuele
compagnon opnieuw voor zichzelf en stichtten Reuvekamp & Ten
Tusscher creative services in Deventer. Het was misschien toen wel het
binnenhalen
als klant van Koninklijke Talens in Apeldoorn, die het schildervuur bij
Fred weer definitief aanwakkerde.
Een nieuwe carričre
Meer en vaker kwamen zijn schildersattributen tevoorschijn. Rijper,
geestdriftiger en met nog meer gevoel voor compositie, kleur en
anatomische juistheid pakte hij eind jaren negentig het penseel weer op.
De schilder was niet verdwenen, hij had alleen tijdelijk wat anders
gedaan.
In 1999 betekende die vernieuwde passie een definitief afscheid van het
reclamevak. In zijn eigen atelier in Zutphen kreeg zijn hervonden
geestdrift gestalte in imposante doeken van machtige “Belgische
knollen”, geschilderd in imposante en doorleefde blauwen. Ook zijn
reputatie als portretschilder kreeg nieuwe impulsen. Voor een film en
tv-serie schilderde Fred bijvoorbeeld een levensgroot portret van Ton
Lutz en in menige bestuurskamer hangen portretten van zijn hand.
Mens en dier
De fascinatie van Fred ten Tusscher en zijn expressionistische,
realistische stijl concentreren zich nu op mens en dier. Of beter nog:
op datgene wat leeft achter mens en dier. Want het raken van de
geportretteerde, hetzij een Voorzitter van een Raad van Bestuur, hetzij
een melkkoe compleet met oormerken, blijft de verbeelding prikkelen.
Fred’s eigen verbeelding, maar ook die van de toeschouwer, die zich
verwonderd laat meeslepen door de indringende pertinentie waarmee zijn
doeken zijn geschilderd. Doeken die met verbluffende trefzekerheid naar
bovenbrengen wat onder de oppervlakte ligt.
|
|
Fred ten tusscher
Zelfportret 1, 120 x 100 cm,
Olieverf op doek, 2003
|
 
|
